Ter Loo: een warme thuis in Zedelgem
Wat begint met een idee en een sterke wil, groeide in Zedelgem uit tot een bruisend woonproject. Ter Loo is niet zomaar een huis, maar een thuis voor jongvolwassenen met een verstandelijke en/of fysieke beperking. Met veel inzet en doorzettingsvermogen bouwden Mieke Fiems en Carl De Clercq – samen met andere ouders en partners – een plek waar 15 bewoners verantwoordelijkheid opnemen, samenleven en elkaar ondersteunen. GiPSo sprak met hen over hun drijfveren, uitdagingen en dromen voor de toekomst.
Op een zomerse dag in augustus trokken we naar Zedelgem, waar Ter Loo gevestigd is op het prachtige domein van een voormalig klooster. Zodra je de oprijlaan oprijdt, laat je de drukte achter je en stap je een groene oase binnen.
Aan de zomerbar heerst een gezellige bedrijvigheid: vrijwilligers dekken tafels, ouders praten bij en de geur van de barbecue hangt in de lucht. Het is meteen duidelijk: dit is meer dan een woonproject, dit is een plek van samenhorigheid. Aan een picknicktafel praten we met Mieke en Carl, initiatiefnemers van Ter Loo. Vol enthousiasme vertellen ze hun verhaal.
Wie zijn jullie en waar staat Ter Loo voor?
Mieke & Carl: “Ter Loo is een thuis voor jongvolwassenen met een verstandelijke en/of fysieke beperking. Huiselijkheid, verbondenheid en zelfstandigheid zijn onze kernwaarden. Bewoners nemen verantwoordelijkheid en draaien mee in het huishouden. Zo voelt dit écht als hun plek. We willen een omgeving creëren waar bewoners zelfstandig leven, elkaar ondersteunen en tegelijk de nodige begeleiding krijgen. De diversiteit in leeftijd en zelfredzaamheid houdt iedereen uitgedaagd en gestimuleerd.”
Hoe is dit project ontstaan?
Carl: “Onze drijfveer was om het zelf te doen. Tijdens een presentatie van GiPSo zagen we dat ouders zelf een woonproject konden opstarten. In grote voorzieningen komen jongeren vaak terecht tussen oudere bewoners en krijgen ze minder kansen om zich te ontplooien. Dat wilden we vermijden voor onze dochter Emily. Ook wilden we niet de controle verliezen die je in een instelling vaak moet afgeven. We wilden het maximale uit Emily halen en inzetten op haar mogelijkheden.”
In 2016 ontstond het idee, eind 2017 kochten ze met eigen middelen het gebouw. Na een lange weg van bouwplannen, vergunningen en coronavertragingen ging Ter Loo in juni 2023 officieel van start – intussen met een werking van twee weekends op vier.
Mieke: “Later stapten ook andere ouders in. Wij hadden de visie en het gebouw, anderen konden gewoon aansluiten. In het begin waren er veel vragen zonder antwoorden. Maar gaandeweg groeide het vertrouwen en zodra het wiel begon te draaien, ging het snel.”
Hoe ziet Ter Loo er vandaag uit?
Mieke: “Vandaag wonen hier 14 bewoners tussen 18 en 52 jaar. Ze koken samen, helpen bij activiteiten en ontwikkelen zo zelfstandigheid én trots. Iedereen heeft een eigen kamer en sanitair, maar het leven speelt zich af in de gezamenlijke ruimtes.”
De eerste jaren waren spannend: bewoners kenden elkaar niet en het team van begeleiders moest nog groeien. “Nu, enkele jaren later, zien we sterke profielen die anderen ondersteunen en een echt teamgevoel dat gegroeid is.”
Werken jullie samen met een vergunde zorgaanbieder (VZA)?
“Ja, met Veldzicht. We wilden het warm water niet opnieuw uitvinden en zochten een VZA die onze visie deelt. Bij Veldzicht voelden we meteen huiselijkheid. Voor hen was dit ook het eerste kleinschalige woonproject. Andere belangrijke partners zijn i-mens, Thuisverpleging en Amizant vzw, die onder meer mee de zomerbar organiseert.”
Hoe regelen jullie de zorg concreet?
De zorg is uitbesteed aan Veldzicht voor continuïteit en expertise. ’s Nachts is er slapende permanentie door de vier inwonende residenten, die vormen een belangrijke schakel. Vanaf het begin werd afgesproken dat we 7 dagen op 7 open zouden zijn. Tijdens weekends zonder officiële werking zorgen vrijwilligers voor koken en toezicht. Bewoners met meer zelfstandigheid maken dit mogelijk.
Hoe verloopt de band met de buurt?
Op het domein zijn een crea-atelier en yogazaal die we verhuren aan verenigingen. Bewoners verzorgen het onthaal en de koffie, waardoor ze gastheer en gastvrouw zijn. De zomerbar versterkt dit gemeenschapsgevoel met muziek, barbecue en activiteiten. Zo brengen we de buurt naar binnen.
Hoe financieren jullie dit project?
Iedere bewoner brengt zijn eigen zorgbudget in, maar de onvoorspelbaarheid ervan blijft een grote uitdaging. De budgetten gaan rechtstreeks naar de VZA, waardoor er weinig zicht is op de details.
Momenteel voert Sven, ouder van Guust, actie omdat het PVB van zijn zoon – net als bij 18.000 anderen – onvoldoende is. Via de zomerbar, wandel- en fietstochten zamelt de groep extra middelen in. “Maar eigenlijk zouden zulke acties niet nodig mogen zijn als de overheid haar beloftes nakomt,” zegt Mieke.
Waar dromen jullie van?
“Meer duidelijkheid en voorspelbaarheid rond budgetten. Vooruitkijken is nu moeilijk. Toch blijven we bouwen aan onze droom: een warme thuis waar bewoners zich goed voelen en ouders gerust kunnen zijn.”
Daarnaast willen Mieke en Carl meer bewustzijn creëren: “Daar zijn we nu al mee gestart, versneld door de urgentie van de kampeeractie. Ouders van kinderen met een beperking zijn vaak moe, maar vinden tóch de kracht om projecten zoals dit te starten. Dat verdient erkenning én structurele steun.”
Tot slot: welke tips geven jullie mee?
· “Hou de financiële bijdrage van ouders zo klein mogelijk.”
· “Begin met een stevig financieel plan en denk goed na over de juridische structuur. Wij kozen voor een private stichting, zodat het project blijft bestaan los van individuele eigenaars.”
· “En vooral: weet waar je aan begint. Het is hard werken, maar de voldoening is groot.”
Meer weten of steunen? Kijk op hun website, volg Ter Loo via Facebook voor foto’s, verhalen, acties en activiteiten.
Lees het volledige artikel en nog veel meer in het Stan magazine!